Rekolekcje

Dziś roz­po­czy­nam reko­lek­cje. Jezu, Mistrzu mój, kie­ruj mną, rzą­dź mną według woli swo­jej, oczy­ść moją miło­ść, aby była god­na Cie­bie, zrób ze mną to, cze­go pra­gnie Two­je naj­mi­ło­sier­niej­sze Ser­ce. Jezu, pozo­sta­nie­my sam na sam w tych dnia­ch (…), utrzy­muj mnie, Jezu, w sku­pie­niu ducha (Dz. 218).

Tymi sło­wa­mi Św. Sio­stra Fau­sty­na zachę­ca Cię do świa­do­me­go wej­ścia w reko­lek­cje, któ­re są szcze­gól­nym cza­sem spo­tka­nia z Bogiem. To On sam pra­gnie wte­dy spo­tkać się z Tobą i mówić do Two­je­go ser­ca. Zadbaj o ciszę zewnętrz­ną, a więc zacho­waj mil­cze­nie oraz ciszę wewnętrz­ną, czy­li sku­pie­nie ducha, byś mógł usły­szeć Jego głos, głos Ojca, boga­te­go w miło­sier­dzie. Bez ciszy nie wej­dzie­sz w dia­log z Bogiem! Nie usły­szy­sz tego, co chce Ci powie­dzieć!

Reko­lek­cje to świę­ty czas, kie­dy masz szan­sę na to, by umoc­nić się ducho­wo, doświad­czyć miło­ści miło­sier­nej. Ta miło­ść – przy­ję­ta i doświad­czo­na – doda Ci sił do poko­ny­wa­nia z odwa­gą tru­dów dnia codzien­ne­go. Jezus Miło­sier­ny pra­gnie rów­nież do Cie­bie skie­ro­wać sło­wa wypo­wie­dzia­ne kie­dyś do Św. Sio­stry Fau­sty­ny: (…) jed­nak mam na wzglę­dzie cie­bie, aby cię umoc­nić i uczy­nić cię nie­ustra­szo­ną na wszyst­kie prze­ciw­no­ści, któ­re cię cze­ka­ją; dla­te­go z pil­no­ścią wsłu­chuj się w sło­wa jego [kapła­na] i roz­wa­żaj w głę­bi duszy swo­jej (Dz. 456).

Zoba­cz: Ter­mi­ny reko­lek­cji